Podpatrzone

Kontynuujemy leśne eskapady. Przyznam, że ja ze zmiennym natężeniem entuzjazmu. Niemniej jednak prawda jest taka,  że za każdym dosłownie razem kiedy pojawiam się tam czuję jak cały stres tygodnia gdzieś się ulatnia. Przede mną jest leśna polana z naszymi konwaliami, światło słoneczne barwi wszystko na ciepłe barwy. Wydobwa z zieleni jakieś soczyste tonacje. Mogę tak godzinami siedzieć i patrzeć jak drzewa się kołyszą w lekkim wietrze. Jak słońce muska ich korę i przesuwa się zgodnie ze swoim torem. To taka delikatna pieszczota… Patrzę jak mrówki bez chwili wytchnienia zdążają w sobie tylko znanym kierunku. Jak dobierają sie do soku i niestrudzenie atakują butelkę zdążając do lepkiej słodyczy, która może je jedynie pochłonąć. Wszystko to ukoronowane niby tort wisienką przedstawieniem z udziałem świetlików. Środek nocy, ciemna smoła nieba otacza nas a tuż przed nami w tej ciemności zaczynają tańczyć iskierki. Tańczą, szukają siebie nawzajem, kreślą swoje świetliste szlaki na niebie, które jakimś cudem znalazło się tuż nad ziemią wraz ze swoimi niebiańskimi gwiazdami.