Podpatrzone

Wybraliśmy się do ZOO. Dawno tam nie byłam. Pamiętam jednak jeszcze te wszystkie wizyty, które miały miejsce jak byłam małą dziewczynką. Pamiętam jak mama oburzona powiedziała, że idziemy stamtąd po tym jak zobaczyliśmy smutne zwierzaki, które na małych wybiegach kołysały się w rytm nieistniejącej muzyki. Wyglądało to tak jakby wszystkie miały chorobę sierocą. To był bardzo smutny widok. Od tamtej pory nie przepadam za miejscami, w których dla przyjemności odwiedzajacych są przechowywane w zamkniętych klatkach biedne zwierzęta.

Teraz poszliśmy jednak do Ogrodu. Chciałam sprawdzić jak tam jest po tych wielu latach. Nie była to może najcudowniejsza wizyta ale jestem mile zaskoczona. Wiele zwierząt ma czyste i w miarę duże klatki. Widać, że są zadbane. Genialny był goryl, który siedział po turecku na gałęzi. Oparł nogi i łapy o szybę. W pozycji kwiatu lotosu siedział wyluzowany i patrzył na zwiedzających. Powstało pytanie “kto kogo obserwuje?” On nas czy my jego?

Oczywiście w porównaniu z parkiem zwierząt, który oglądaliśmy na Teneryfie ogród zoologiczny, o którym mowa ma jeszcze wiele do nadrobienia. Wybiegi dla niektórych zwierząt są stanowczo za małe - na przykład tygrys, który krążył po swojej mikroskopijnej klatce w tą i z powrotem. Nie miał nawet cienia szansy, żeby móc przebiec chociaż dziesięć metrów. Krokodyle, które siedziały w ciasnej, betonowej sadzawce bez szans na możliwość przekręcenia się w niej.

Dużo nauczyć się też muszą odwiedzający. Kompletny brak zrozumienia, empatii. Skoro już te zwierzęta siedzą w tych klatkach i są skazane na życie w niewoli to może warto im tego życia jeszcze bardziej nie uprzykszać? Jeżeli przed klatką, terarium, szybą przewinie się kilkaset osób, każda wyciągnie aparat i błyśnie fleszem po oczach zwierzakowi to naprawdę nie trzeba dużej wyobraźni żeby zastanowić się jakie to musi być stresujące. Flesz to jedno, drugie to takie czerwone kropeczki, które pojawiają się jak aparat łapie ostrość. Siedzi sobie lemur i dostaje po oczach najpierw tymi kropeczkami czerwonymi a potem fleszem. Smutne, że jesteśmy tacy zadufani w sobie i przekonani o swojej wyższości, że dla własnej przyjemności krzywdzimy te zwierzęta nie widząc nawet w swoim zachowaniu nic niewłaściwiego.

Druga sprawa. Na drzwiach jest napisane, że zwierzęta znajdujące się w tym pawilonie nie lubią hałasu i prosi się o zachowanie ciszy. Co się dzieje w środku? Najpierw pierdut drzwiami. Potem wzajemne pohukiwania, darcie się, pukanie w szybę, wrzaski dzieci. Prosty, jasny i czytelny komunikat. Sprawmy razem, żeby te zwierzęta miały przynajmniej minimalny komfort i nie wydzierajmy się tak, że będą podskakiwać z przerażenia. Nie działa. Właściwie dlaczego miałoby działać? Po co zastanawiać się nad tym, czy moje zachowanie może sprawić komuś ból? To takie mało interesujące. Lepiej iść jak taran i generować śmieci, hałas, wrzask i chełpić się swoją “wysoką” pozycją w otaczającym nas świecie. Człowiek brzmi dumnie? Coraz mniej we mnie takiego przekonania…

Pojechaliśmy do dużego sklepu w celu zakupienia elementów do postawienia ściany gipsowo - kartonowej. Już na miejscu się okazało - jak to zwykle bywa, że zakupimy jednak coś zupełnie innego. Zakupiliśmy bloczki z betonu komórkowego i odpowiednią zaprawę. Wyszło na to, że stawianie ściany z płyty gipsowo - kartonowej to jakiś straszliwy matrix. Szczególnie, że my chcieliśmy mieć ściankę w nieregularnym kształcie. Pan sprzedawca podpowiedział nam, że łatwiej będzie uzyskać oczekiwany przez nas efekt za pomocą klocków. Zakupiliśmy więc i teraz na środku salonu stoi piękna ścianka. Już pojawiły się trzy nowe pomysły w których z powodzeniem można takowe bloczki wykorzystać. Zrobimy sobie w naszym wielkim salonie labirynt i będziemy mogli się po nim ganiać w ramach rozrywki, relaksacji czy czego tam jeszcze. Ja jestem zachwycona możliwościami jakie teraz w takich sklepach budowlanych się pojawiają.

Oczywiście zachwyt nasz wywołały również szklane kwadraty ( nie mam pojęcia jak to się nazywa i nie wnikałam za bardzo ). Z takich szklanych, różnokolorowych kwadracików również można sobie zbudować ścianę w salonie. Przepięknie…

Zauważyłam również coś co mi poprawiło humor na trochę. Nie widziałam w tym sklepie ani w żadnym innym przylegającym objawów słowa na “K” Słowa, którego nie wypowiadam. Natomiast w sklepie było dużo klientów, każdy wychodził z jakimiś pakunkami. Miło było zobaczyć, że świat i handel jednak nie zatrzymały się w miejscu z powodu nastania ery słowa na “K”